Αναλυσεις - Κριτικες



Στο έργο της Μαρίας Ελευθεριάδη «Επιβίβαση για Μακρινό Ταξίδι» η πλοκή εκτυλίσσεται στο βαγόνι ενός τραίνου, πριν αυτό φύγει από τον σταθμό. Πρόκειται να συνταξιδεύσουν δυο αδελφές και ένας κύριος. Όσο, όμως, ο χρόνος περνά και η αναχώριση καθυστερεί, τόσο οι δυο ηρωίδες αναλογίζονται την αναγκαιότητα του ταξιδιού που πρόκειται να πραγματοποιήσουν. Φτάνουν, μάλιστα, σε σημείο διαφωνίας, αντίθετα με τον συνταξιδιώτη τους, ο οποίος έχει λάβει οριστκά και αμετάκλητα τις αποφάσεις του. Φαίνεται, λοιπόν, πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις ενός ταξιδιού και την αναζήτηση της πραγματικής ευτυχίας. Συχνά η ανθρώπινη μοίρα –σαν τραίνο- οδηγεί τη ζωή μακριά ή την αφήνει στάσιμη…

Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία, εξαιρετικά επίκαιρη. Αφορά μια γενιά που, αν θέλει να αντέξει τη λαίλαπα της εποχής της, πρέπει είτε να συμφιλιωθεί με την έλλειψη προοπτικής είτε να αναζητήσει δύσκολες διεξόδους, μακριά από τις φρούδες ελπίδες μιας καταρρέουσας κοινωνίας.

Η γραφή της Ελευθεριάδη είναι ιδιαίτερη, καθώς πρόκειται για ένα δράμα που βασίζεται, κυρίως, στις καταστάσεις που διαμορφώνει η μοίρα. Τα πρόσωπα, που αποτελούν ουσιαστικά εκφάνσεις του ίδιου χαρακτήρα, έρχονται σε σύγκρουση με αυτήν, εκφράζοντας έτσι τις μύχιες σκέψεις του ίδιου ατόμου απέναντι στη φυγή ή στην αλλαγή. Το έργο αποτελεί ένα συνονθύλευμα ψυχικών καταστάσεων οι οποίες φαίνεται σαν να λαμβάνουν χώρα περισσότερο στο υποσεινείδητο παρά σε ένα ρεαλιστικό σκηνικό. Για τον λόγο αυτό, απουσιάζει η αίσθηση τη χρόνου. Επιχειρείται, επομένως, μέσω του θεατρικού λόγου, ένα ιδιότυπο ψυχογράφημα που φτάνει στα όρια της εξομολόγησης. Τούτο εμπλουτίζεται με την περιγραφή πλήθους εικόνων, συναισθηματικά φορτισμένων, με έντονους συμβολισμούς. 

Τα πρόσωπα των περιγραφών αυτών καθίστανται φορείς των κεντρικών νοημάτων του έργου, όπως η πληγωμένη γυναίκα που διερωτάται αν οι συνταξιδιώτες της ένιωσαν ποτέ τόση απελπισία ώστε να θέλουν «να φύγουν από τη ζωή», κουρασμένοι από «μια συνεχή αναζήτηση της γαλήνης και της ευτυχίας». Οι ηλικιωμένες γυναίκες διαπιστώνουν πως «κυλάει αργά η μοίρα καθενός», δηλαδή δύσκολα, αλλά αναπότρεπτα. Σημαντική δε είναι και η παρουσία του Πιερότου που υπενθυμίζει με τρόπο επίμονο τη χαμένη παιδική αθωότητα και τη συνακόλουθη αλλοτρίωση του ανθρώπου. 

Αν και λείπουν οι αχαλίνωτες δραματικές κορυφώσεις, η «Επιβίβαση» είναι μια αγωνιώδης εσωτερική κραυγή τριών ηρώων που βιώνουν το συναισθηματικό τέλμα, ο καθένας από τη δική του οπτική γωνία. Κάθαρση, ωστόσο, δεν επέρχεται, διότι δεν υπάρχει άμεση σωτηρία, αλλά –αντί αυτής- έρχεται η ματαίωση της φυγής ή της αναμενόμενης σωτηρίας. Ανάλογες καταστάσεις υφίσταται η Γυναίκα στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου, παρακαλώντας επίμονα τον υποθετικό συνομιλητή της «να την αφήσει να έρθει μαζί του». Εκείνος φεύγει, τελικά, ενώ εκείνη μετανιώνει και μένει πίσω. Η ματαίωση αυτή, το ψυχογραφικό στοιχείο, σε συνδυασμό με τον ελλειπτικό – υπαινικτικό λόγο αποτελούν εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ της «Σονάτας» και της «Επιβίβασης». 

Στην τελευταία, οι ηρωίδες του έργου αποτελούν ένα αντιθετικό δίδυμο, παρόμοιο με αυτό της Αντιγόνης και της Ισμήνης στον Σοφοκλή. Ενώ η Αντιγόνη τολμά την υπέρβαση, η δειλία της Ισμήνης την απομακρύνει από την ενεργό δράση, ώστε αφήνεται έρμαιο της τύχης. Αναλόγως συμπεριφέρονται και οι δυο ηρωίδες της «Επιβίβασης».

Η «Επιβίβαση για Μακρινό Ταξίδι» της Μαρίας Ελευθεριάδη εντάσσεται στη χορεία των θεατρικών και ποιητικών δημιουργιών που πραγματεύονται τη δυνατότητα φυγής του ανθρώπου από τις αδιέξοδες συνθήκες ζωής και τα τραυματικά συναισθήματα. Το θέμα τους είναι τόσο συνυφασμένο με την καθημερινή εμπειρία, ώστε αποτελούν καθρέφτη της συλλογικής μας συνείδησης.

Γιάννης Λεονάρδος

Φιλόλογος








Όσο κι αν τους έλειπε η πείρα, τους περίσσευαν το κέφι, το θάρρος και η αγάπη για τη σκηνή. Γι' αυτό η τέχνη τους ήταν ρεαλιστική. Οι μαθητές του «Studio NAMA», και πιο συγκεκριμένα του μαθήματος "Υποκριτικής σε Κείμενα Ιn Progress" με την Πέπη Μοσχοβάκου, παρουσίασαν από την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013 και για 5 ημέρες, μονολόγους και σκηνές νέων συγγραφέων στη σκηνή Black Box του θεάτρου Επί Κολωνώ. Έδωσαν στην παράστασή τους μια μορφή καθαρή, λαμπρή και πραγματικά καλλιτεχνική. Απέδωσαν σε μια σύνθεση όλο το πολυεδρικό και πολύπλοκο περιεχόμενο των κειμένων που είχαν αναλάβει να ερμηνεύσουν. Φυσικοί, πολύπλευροι, ανεπιτήδευτοι δημιούργησαν μια γνήσια θεατρική αλήθεια, που για τους περισσότερους ανοίγει ευοίωνες προοπτικές για το μέλλον.
Από τα δυσκολότερα πράγματα στο θέατρο, που χρειάζονται μακρόχρονη, σκληρότατη δουλειά, είναι η αυθεντικότητα στη συγκίνηση και στο θεατρικό αίσθημα. Κατά τη γνώμη μου, η δουλειά που παρουσίασαν, με την καθοδήγηση της δασκάλας και σκηνοθέτιδας Πέπης Μοσχοβάκου, οι μαθητές - ηθοποιοί ήταν χειροπιαστή, πειστική και εντυπωσιακή, μια πετυχημένη ανακάλυψη, μια ειλικρινής νίκη.
Στη γόνιμη αυτή προσπάθεια συμμετείχαν ηθοποιοί που έχουν ολοκληρώσει την παρακολούθηση ενός ειδικού σεμιναρίου υποκριτικής πάνω σε κείμενα που εθελοντικά παραχωρήθηκαν από νέους συγγραφείς, ύστερα από πρόσκληση συνεργασίας που ανακοίνωσε το θέατρο Επί Κολωνώ τον Οκτώβριο του 2012.
Η Στέλλα Σαρδάνη στην "Αόρατη" του Βασίλη Καλλή ήταν εντυπωσιακή, με ενδιαφέρουσα κίνηση και όμορφη σκηνική παρουσία. Η Πέτρα Τσέλιου ήταν επίσης πολύ καλή, στο μονόλογό της, με θεατρικό και δυναμισμό επί σκηνής.
Η Ελεάνα Χατζάκη είναι πλέον μια σίγουρη ηθοποιός, ευρηματική, δημιουργική, με φαντασία και αυτοπεποίθηση.
Η κυρία Αννίτα Μαυρομιχάλη, όπως έχω και άλλη φορά σημειώσει, έχει φινέτσα, κύρος και έμφυτη κομψότητα. Επιπλέον, κατά τη γνώμη μου, τη θέλει η σκηνή.
Τα κείμενα, όλα ιδιαίτερα και καλογραμμένα, επιλέχθηκαν από τους ίδιους τους μαθητές με στόχο, πέρα απ’ τη δική τους πρακτική εξάσκηση, την παρουσίαση των θεατρικών κειμένων και τη δημιουργία μιας ενιαίας παράστασης.
Γραμμένα με νεανική ρώμη και σύγχρονο προβληματισμό, διέθεταν άρωμα ποίησης, όπως το διαποτισμένο από εκπλήξεις "Δώρο" του νέου και πολλά υποσχόμενου Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη, το ονειρικό "Ρωμαίος και Ιουλιέτα στο Τέλος της Πρόβας" της Μαρίας Ελευθεριάδη και το πρωτότυπο "Μια γυναίκα, ένα Κάτοπτρο και ένα Παράταιρο Τώρα" τουΒασίλη Παλαμάρα.
Την παράσταση παρακολούθησαν με αμείωτο ενδιαφέρον και τις πέντε ημέρες αρκετοί θεατές, οι οποίοι στο χειροκρότημα δεν έκρυψαν τον ενθουσιασμό τους.
Συντελεστές
Οι συγγραφείς που συμμετείχαν με τα κείμενά τους είναι οι:
Βελέντζα Καλλιρρόη, Καλλής Βασίλης, Καλμαντής Χρήστος, Μπαρμπαγιάννης Παναγιώτης, Ξηρογιάννη Άννελη, Παλαμάρας Βασίλης, Ελευθεριάδη Μαρία, Τζώρα Ιωάννα.* Εμφανίστηκαν με αλφαβητική σειρά οι:
Καλλής Βασίλης, Κορομβόκη Νατάσσα, Μαυρομιχάλη Αννίτα, Παναγιωτίδης Νίκος, Ταγκαλάκης Παναγιώτης, Τσέλιου Πέτρα, Σαρδάνη Στέλλα, Συμπεθέρου Βούλα, Χατζάκη Ελεάνα.
* Βασική καθηγήτρια του εργαστηρίου «Studio NAMA» του Επί Κολωνώ είναι η Ελένη Σκότη.

της Ειρήνης Αϊβαλιώτου  cat is art



http://www.onlytheater.gr/kritiki_/kritiki-allon-mme/4967-i-peripeteia-ton-4-epohon-ke-tis-pedikis-psyhagogias.html




H ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ

Κριτική σε μία παράσταση & συνέντευξη με την εκδότρια Βιολέτα Καρυδάκη

Ένας από τους πιο επικίνδυνους χώρους καλλιτεχνικής έκφρασης είναι κατά τη γνώμη μου αυτός της παιδικής ψυχαγωγίας. Ένα σχεδόν ξέφραγο αμπέλι, όπου οι έμποροι μπορούν να ασελγήσουν ανενόχλητοι πάνω στην εύθραυστη παιδική ψυχοσύνθεση, μάλιστα με τη συχνή ανοχή των γονιών, όταν οι τελευταίοι στερούνται βασικής μόρφωσης και αισθητικής. Απ' την άλλη, υπάρχουν κι άνθρωποι που ασχολούνται δημιουργικά με τον κόσμο των παιδιών, φροντίζοντας να κάνουν πράξη αυτό που είχε πει ο Μάνος Χατζιδάκις για τη ''Λιλιπούπολη'': Πρώτη φορά κάποιοι μιλούσαν στα παιδιά υπεύθυνα με καθαρή ποιητική γλώσσα θίγοντας θέματα που βασανίζουν και πονάν τον τόπο...

Κι αν ο Χατζιδάκις αναφερόταν στον τόπο αυτό, στην Ελλάδα, το παραμύθι της Μαρίζας Γεωργάλου με τίτλο ''Η περιπέτεια των 4 εποχών'' επεκτείνεται σε πανανθρώπινες αξίες για την Αρμονία και την Ισονομία, όπως και σε σπουδαία νοήματα περί αλόγιστης καταστροφής της Φύσης και σεβασμού στο Περιβάλλον.
Για το βιβλίο της Γεωργάλου είχα πρωτακούσει το 2010, όταν βραβεύθηκε για την εικονογράφηση της Κατερίνας Χαδουλού. Κυκλοφόρησε ένα χρόνο πριν από τις εκδόσεις Καρυδάκη, έναν ανεξάρτητο – θα λέγαμε – εκδοτικό οίκο με σημαντική δουλειά στην παιδική εκπαίδευση.

Με μεγάλη περιέργεια πληροφορήθηκα πριν από λίγο καιρό το ανέβασμα του ως παράσταση στο θέατρο ''Ροές'' στο Γκάζι. Κάθε Κυριακή πρωί και μεσημέρι, μέρα και ώρες που ταιριάζουν στα παιδιά και στο συνήθως βαρυφορτωμένο πρόγραμμα τους. Την περασμένη Κυριακή πήγα κι είδα κι εγώ την παράσταση.

Δεν το κάνω συχνά, αλλά όποτε ακούσω για κάτι αντίστοιχο που νά'χει ενδιαφέρον, σπεύδω. Κι ας έχω αφήσει προ πολλού πίσω μου την παιδική ηλικία. Μ' ενδιαφέρει να δω τη συγγραφική και σκηνοθετική σύλληψη νέων ανθρώπων, τη φαντασία τους την ίδια, πάνω στο σοβαρό ζήτημα της παιδικής ψυχαγωγίας.

Την παράσταση ''Η περιπέτεια των 4 εποχών'' σκηνοθέτησε η Χλόη Μάντζαρη και σκηνογράφησε ο Μανώλης Παντελιδάκης μέσα σε μία πανδαισία χρωμάτων. Τη θετροποίηση του παραμυθιού της Γεωργάλου επιμελήθηκε πρώτα ο Στέλιος Χατζηαδαμίδης και επένδυσε μουσικά ο τραγουδοποιός Ευριπίδης Ζεμενίδης, γνωστός ήδη από την ελληνική pop – rock δισκογραφία. Παίζουν, τραγουδούν και χορεύουν πέντε νέοι ηθοποιοί, ο Νικόλας Ζιάζιαρης, η Ευγενία Λιάκου, ο Βασίλης Παπαδημητρίου, η Μαρία Ελευθεριάδη και ο Φίλιππος Παπαχριστοδούλου.

Παρακολουθώντας την 70λεπτη αυτή παράσταση, ο απλός και ταυτόχρονα καθόλου απλοϊκός θεατρικός λόγος με εντυπωσίασε. Δεκάδες παιδικά μάτια κοιτούσαν με προσμονή την εξέλιξη της ιστορίας – παραδόξως κι οι γονείς τους μαζί σα να έβλεπαν κι αυτοί θέατρο απευθυνόμενο σε ενήλικες.

Ίσως γιατί το οικολογικό μήνυμα ''Σώστε τον πλανήτη'', πάνω στο οποίο βασίζεται το έργο, είναι εξαιρετικά επίκαιρο τα τελευταία χρόνια, ίσως πάλι γιατί πρόκειται για μια παιδική παράσταση με έντονο διαδραστικό χαρακτήρα, ζητώντας ή μάλλον κερδίζοντας στο τέλος τη συμμετοχή των ίδιων των παιδιών.

Βγαίνοντας από τις ''Ροές'' συνάντησα τη Βιολέτα Καρυδάκη, την εκδότρια του βιβλίου και παραγωγό της παράστασης. Δέχτηκε να μου μιλήσει για το Προσκλητήριο του lifo.gr, αν και πρώτα έπρεπε ν' αποχαιρετήσει τα παιδιά με τους γονείς τους, το χαρούμενο λεφούσι που κάθε Κυριακή κατακλύζει το θέατρο.

Είχα δίκιο για την ακόλουθη συνέντευξη! Το ενδιαφέρον και αρκετά παρήγορο – παρήγορο για τα εκδοτικά στη χώρα μας – στην περίπτωση της Βιολέτας Καρυδάκη είναι πως δεν της χτύπησε την πόρτα η συγγραφέας Γεωργάλου, όπως δηλαδή είθισται, αλλά αντιθέτως εκείνη ήταν που προέβλεψε την επιτυχία του βιβλίου και της ζήτησε να γίνει εκδότρια της. Αυτό θα πει...producer! Μακάρι νά'χαμε και στο σινεμά τέτοιους διορατικούς ανθρώπους!
Π
όσα χρόνια δραστηριοποιείστε στο χώρο των εκδόσεων;

Από το 2004. Ξεκινήσαμε με χαρτικά, παζλ, ξύλινο παιχνίδι και γενικώς παιχνίδια που οξύνουν την παιδική φαντασία. Αργότερα περάσαμε και στις εκδόσεις παιδικού βιβλίου.

Τελικά η ''Περιπέτεια των 4 εποχών'' είναι το greatest hit των εκδόσεων σας;Ακριβώς. Είμαι πολύ περήφανη και όλοι οι συνεργάτες το δουλέψαμε με μεγάλο κέφι. Έχει ήδη δουλευτεί πολύ στα σχολεία, αφού κάνουμε κι εμείς παρουσιάσεις, μας το ζητάνε όμως κι από μόνοι τους οι σύλλογοι δασκάλων, κάνοντας μάλιστα θεατρικές παραστάσεις με τα παιδιά τους

Φαντάζομαι ρόλο στην επιτυχία θα έπαιξε και η βράβευση του.

Σίγουρα. Το βιβλίο βραβεύθηκε το 2009 για την εικονογράφηση της Κατερίνας Χαδουλού και αμέσως μετά μεταφράστηκε σε τρεις γλώσσες, ιταλικά, δανέζικα και τούρκικα.

Για να βγάλει κάποιος βιβλίο σήμερα, είτε είναι παιδικό, είτε ποιητική συλλογή, το πηγαίνει από εκδότη σε εκδότη. Εσείς πήρατε την απόφαση να εκδώσετε άμεσα το υλικό που σας έφερε η Γεωργάλου;

Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πράγματα έγιναν διαφορετικά. Δεν ήρθε και με βρήκε η Γεωργάλου. Εγώ θέλοντας να ανοιχτώ στο παιδικό βιβλίο, έβαλα αγγελία όπου ζητούσα από νέους συγγραφείς να μου στείλουν έργα τους. Επέλεξα την ''Περιπέτεια των 4 εποχών'', αφού με άγγιξε και κυρίως δεν κουράστηκα. Είχα βάλει ως όρο να μου σταλεί ένα σύντομο κείμενο 200 λέξεων αρχικά κι απ' όσα έλαβα, ξεχώρισα τελικά αυτό της Μαρίζας.

Η κούραση σ' ένα ανάγνωσμα είναι ίδιον της επανάληψης;

Για μένα έχει να κάνει με τον τρόπο γραφής. Αν διαθέτει συναίσθημα και δίνει έναυσμα για εικόνες. Και δεν εννοώ τις εικόνες της εικονογράφησης του, αφού οι περισσότεροι καταθέτουν μόνο το κείμενο. Θέλω δηλαδή διαβάζοντας το κείμενο να οραματίζομαι και την εικονογράφηση του. Έπειτα, πραγματικά η επανάληψη σε κουράζει. Βλέπεις πολλά κείμενα που επαναλαμβάνουν το ίδιο θέμα. Κάποια είναι επιφανειακά και δεν μπορούν να αποδώσουν τα τόσα προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο με τρόπο εύληπτο από τα παιδιά.

Πόσο παρακινδυνευμένο είναι το λειτούργημα κάποιου που ασχολείται με την παιδική ψυχαγωγία; Εννοώ πως υπάρχουν προϊόντα και υποπροϊόντα.

Δεν θα τα έλεγα παρακινδυνευμένα αυτά τα υποπροϊόντα που λέτε, αλλά θα χρησιμοποιούσα πάλι τη λέξη ''επιφανειακά'' και εύκολα ως προς το κέρδος. Σα ν' ακούει κάποιος όπερα και κάποιος άλλος σκυλάδικα. Τι μένει τελικά από ένα καθαρό προϊόν; Όταν έρχονται οι γονείς και σου λένε ότι τα παιδιά τους πήραν ένα σωστό μήνυμα με ανάλογο σωστό τρόπο.

Η ιδέα να γίνει παράσταση το βιβλίο πως σας προέκυψε; Περάσατε έτσι και στις θεατρικές παραγωγές.

Ναι, αλλά μόνο με το συγκεκριμένο project. Όταν διάβασα πρώτη φορά το βιβλίο, εισέπραξα τις εικόνες του, ως αναγνώστης, αλλά και ως θεατής του θεατρικού παιχνιδιού στα σχολεία που το πηγαίναμε. Είμαι της άποψης ότι από ένα προϊόν μπορούν να προκύψουν και αρκετά άλλα. Για δυο – τρία χρόνια έψαχνα να βρω τρόπους υλοποίησης αυτών των παραστάσεων.

Από τότε που το εκδώσατε δηλαδή.

Ήθελα να το δω ζωντανό, να του δώσω ζωή. Βρήκα τους συντελεστές μέσω του εξαιρετικού συνθέτη Ευριπίδη Ζεμενίδη. Μαζί συζητήσαμε το έργο, του άρεσε κι εκείνου πολύ κι έτσι με οδήγησε στη σκηνοθέτιδα Χλόη Μάντζαρη. Σιγά – σιγά έκλεισε όλο το team, ενώ καταλήξαμε σ' αυτό το casting μετά από audition 300 ηθοποιών.

Ταλαντούχα παιδιά, όλοι τους, ηλικίας μεταξύ 20 και 30 ετών. Να πούμε ακόμη ότι το cd με τη μουσική του Ζεμενίδη θα κυκλοφορήσει σύντομα με τη συμμετοχή κορυφαίων ερμηνευτών: Σαββόπουλος, Πανούσης, Ελεωνόρα Ζουγανέλη κ.α. Οι στίχοι στα τραγούδια είναι του Γιώργου Μυζάλη, όπως ακούγονται και μεσ' στην παράσταση.

Υπάρχουν σκέψεις για περιοδεία έξω απ' την Αθήνα;

Βεβαίως και υπάρχουν σκέψεις. Ήδη μας το έχουν ζητήσει και βγάζουμε πρόγραμμα για το επερχόμενο καλοκαίρι.

Πείτε μου μερικά ακόμη παδικά βιβλία των εκδόσεων Καρυδάκη.


Έχουμε τη ''Φανέλα του Τζέραρ'', υποψήφιο για το λογοτεχνικό βραβείο για παιδιά, ενώ ετοιμάζουμε και το ''Κουμπί που κρύωνε'' του Ευγένιου Τριβιζά. Θα κυκλοφορήσει μεσ' στο 2014 με ένα υπέροχο κείμενο.



Έχετε στον κατάλογο σας βιβλία που πουλάνε, η θεατρική παράσταση σκίζει τις Κυριακές, άρα θα λέγατε ότι σας οφέλησε κάπου η κρίση;

Νομίζω πως μας οφέλησε η ποιότητα, που ήταν ανέκαθεν το ζητούμενο μου σε όσα πράγματα έκανα. Επίσης, το ότι εργαζόμαστε όλοι με συναίσθημα και αυτό ο κόσμος το εισπράττει, αισθάνεται ότι δεν τον κοροϊδεύεις. Έτσι, κάνει κι αυτός ένα ξάνοιγμα κι εγώ, που δεν αισθάνομαι θεατρικός παράγοντας, βλέπω την παράσταση να τρέχει και το βιβλίο να αγοράζεται. Γι' αυτό και κάθε Κυριακή με βρίσκετε εδώ! Μέσα από τη συμπεριφορά του κόσμου, κανονίζω τα επόμενα σχέδια των εκδόσεων.

* Η παιδική παράσταση Η περιπέτεια των 4 εποχών παίζεται κάθε Κυριακή στις 11.30 και στις 15.00 στο θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Γκάζι, δίπλα στο μετρό Κεραμεικός). Παραστάσεις για τα σχολεία δίνονται από Τρίτη έως Παρασκευή στις 10.00 με απαραίτητη την κράτηση.

ΠΗΓΗ: m.lifo.gr





Η "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΠΕΡΕΣ ΤΩΝ ΖΗΤΙΑΝΩΝ. ΜΙΑ ΦΕΥΓΑΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπoυλου

Στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου 14, Πλάκα) από την Παρασκευή 17 ως την Τετάρτη 22 Οκτωβρίου παίζεται για έξι παραστάσεις το έργο «Νέα Ελλάδα (The Making-Of)» από την ομάδα «Οι όπερες των ζητιάνων».
Πρόκειται για ένα «λαϊκίστικο ορατόριο για την άνοδο, την πτώση και το rebranding του Έθνους» του Χαράλαμπου Γωγιού. Αυτό το καρναβαλικό οπερατικό όργιο του Χαράλαμπου Γωγιού και της ομάδας «Οι όπερες των ζητιάνων» σε ποίηση της Μαρίας Τοπάλη (Ο Χορός της Μεσαίας Τάξης) και του Δημήτρη Δημόπουλου (Helios Corp.) ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη.
Με δεκαετή έντονη παρουσία «Οι όπερες των ζητιάνων» επιζητούν, όπως δηλώνουν, να απαλλάξουν την όπερα από το υπέρογκο κόστος της, την ακαμψία και τη δογματική της εκδοχή, χρησιμοποιώντας με εφευρετικότητα τα ευέλικτα «υλικά» της, αποκαλύπτοντας μια διαφορετική και ουσιαστική εκδοχή της. Νομίζω πως τα έχουν καταφέρει.
Σ’ αυτή την παραγωγή, όμως, έχουν ...φύγει τελείως! Η μουσική του Γωγιού είναι μετα-οπερατική, αν μπορούμε να την πούμε έτσι. Είναι απολύτως στην υπηρεσία της σάτιρας. Νομίζω πως ο Γωγιός έγραψε εδώ μια «σατιρική μουσική». Δεν είναι ούτε μελωδία ούτε διαφωνία. Τα μοτίβα είναι πρωτόφαντα, έως και ηθελημένα φάλτσα! Υπηρετούν πιστά την παρωδία, την σάτιρα, τον άκρατο σαρκασμό, ειδικά όσα παραπέμπουν σε θεοδωρακικές μελωδίες του παρελθόντος, που εδώ είναι αρκούντως ...πειραγμένες.
Είναι, όμως - τα μουσικά θέματα - ευφάνταστα και δύσκολα, πολλάκις, στην απόδοσή τους.
Τραγουδούν και παίζουν οι: Λυδία Ζερβάνου (τσέλο), Ιωάννα Φόρτη (μπαγλαμάς) και Χρήστος Κεχρής (κιθάρα). Και οι τρεις τους συντονίζονται στη μουσική γραφή του Γωγιού, η οποία είναι απαιτητική.
Απίθανος ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, ο σκηνοθέτης της παράστασης και κειμενογράφος, ο οποίος ως Αντιπεριφερειάρχης δίνει πραγματικό ρεσιτάλ! Νομίζω πως είναι ο κατ’ εξοχήν πρωταγωνιστής της παράστασης. Σε παρασύρει ολοκληρωτικά! Και ως ηγούμενος της πομπής του Επιταφίου της «Παλιάς Ελλάδας» στους γύρω δρόμους της Πλάκας– παρακαλώ! – εκφωνεί με μοναδικό τρόπο τη λίστα των θυτών και των θυμάτων της «Παλιάς Ελλάδας».
Από τα ωραία της παράστασης είναι η έκδοση των έξι «αποπληθωριστικών» χαρτονομισμάτων που χαιρετίζεται ως μια σωτήρια και ευφυής καινοτομία. Τα χαρτονομίσματα σκορπίζονται φυσικά στο κοινό, το οποίο καλείται από τον Αντιπεριφερειάρχη να τα βράσει! Κυριολεκτικώς! Οι θεατές, άμα της επιστροφή τους από την επιτάφια πομπή, καλούνται να βράσουν τα χαρτονομίσματα σε μια κατσαρόλα που κοχλάζει!
Το φινάλε, με την Λυδία Ζερβάνου να τραγουδάει εξαιρετικά την άρια της Ιζόλδης (σε μουσική Βάγκνερ), με ελληνικά λόγια που αναφέρονται στην Ελλάδα που πεθαίνει, αποτελεί την κορύφωση του δράματος.
«Οι όπερες των ζητιάνων», μ’ αυτή την παράσταση επιχειρούν και καταφέρνουν ένα καυστικό σχόλιο ενός σαρκασμού χωρίς όρια, μέσα από «ένα καρναβαλικό οπερατικό όργιο», για να υπογραμμίσουν το όντως μίζερο νεοσυντηρητικό μας παρόν (επικίνδυνο για το μέλλον μας) που το μεταμφιέζουμε και το περιφέρουμε με όρους γραφικού marketing.


http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2014/10/blog-post_19.html



Κηδεία μετά μουσικής της Μεταπολίτευσης

Κηδεία μετά μουσικής της Μεταπολίτευσης 

«Νέα Ελλάδα (The making of)» από τις Οπερες των Ζητιάνων. |
Ρεμπέτικα, σκυλάδικα, παρωδίες Χατζιδάκι-Θεοδωράκη και φυσικά Γωγιός και Βάγκνερ. Η πρόταση των Αλέξανδρου Ευκλείδη - Χαράλαμπου Γωγιού δεν ήταν απλώς αυθάδης και δηλητηριώδης, ήταν ολοκληρωμένη τεχνικά και μουσικοθεατρικά.
Η δημιουργική ομάδα του θεσμού «Οι όπερες των ζητιάνων» έχει δώσει ώς τώρα πολλά δυνατά έργα μουσικού θεάτρου. Εν τάχει θυμίζω τα παλίμψηστα «Γεια σου Αΐντα» (Βερολίνο, Θεσσαλονίκη, Αθήνα 2012) και «AIRROSSINI» (Βερολίνο 2013), τις οπερέτες «Η κόρη της καταιγίδος» (Αθήνα 2011, Πειραιάς 2013) και «Σατανερί» (Πάτρα 2014) του Θεόφραστου Σακελλαρίδη.
Οπως δύο από τις προηγούμενες παραγωγές, έτσι και το «Νέα Ελλάδα (The making of)» ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη -ας το χωνέψουμε: ούτε συμβαίνουν ούτε ξεκινούν ΟΛΑ τα ενδιαφέροντα πράγματα στην Αθήνα! Πρωτοπαρουσιάστηκε στα «Δημήτρια» (2013) και επαναλήφθηκε αργότερα στην Αθήνα, στο πλαίσιο της Μπιενάλε 2014. Πρόσφατα ξαναδόθηκε για έξι παραστάσεις στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου (22/10/2014).
Η νέα πρόταση της ομάδας ήταν μια ακόμη συλλογική δημιουργία, βασισμένη σε κείμενα Αλέξανδρου Ευκλείδη και Χαράλαμπου Γωγιού, στίχους Μαρίας Τοπάλη και Δημήτρη Δημόπουλου, μουσική Χαράλαμπου Γωγιού και Ρίχαρντ Βάγκνερ, δραματουργική συνεργασία Κατερίνας και Παναγιώτας Κωνσταντινάκου. Εφερε τον υπότιτλο «Λαϊκίστικο ορατόριο για την άνοδο, την πτώση και το rebranding του Εθνους»˙ κάλλιστα, θα μπορούσε να υπομνηματισθεί και ως «Ο δικός μας Μαρτάλερ», δίχως, όμως, αυτό να την καθιστά δευτερολογία σε επίπεδο μουσικής δραματουργίας.
Το «Νέα Ελλάδα (The making of)» είναι μια ευθύβολη, δηλητηριώδης σάτιρα, που σχολιάζει με κανιβαλιστική δριμύτητα την έκπτωση αξιών, το κατρακύλισμα ηθών και κοινωνίας στην ύστερη φάση της Μεταπολίτευσης. Χρησιμοποιεί σε ταχυδακτυλουργικές εναλλαγές τους κώδικες της σοβαρής παρωδίας, του μιούζικαλ, της επιθεώρησης, της συμμετοχικής περφόρμανς, ακόμη και του εκκλησιαστικού τελετουργικού, δημιουργώντας μια χαοτική, εφιαλτική παρέλαση θεατροποιημένων αναφορών σε οικείες συμπεριφορές, έξεις, ήθη, καταστάσεις: το μεταμοντέρνο, αποξενωμένο ελληνικό ζευγάρι με τις εξαχρειωμένες αδιέξοδες επιθυμίες, η θριαμβεύουσα ιδεολογική θολούρα, το μπάχαλο αριστερού και δεξιού λαϊκισμού, το lifestyle και η κλαψούρα, το παιχνίδι του καταναλωτικού εκμαυλισμού, ο αποθεωμένος αμοραλισμός εξουσίας και πολιτικής.
Στο τέλος, ηθοποιοί και μουσικοί καλούν τους ακροατές να συμμετάσχουν στην πάνδημη κηδεία της Μεσαίας Τάξης υπό τους ήχους του (φασιστικών επινοηματοδοτήσεων) πένθιμου εμβατηρίου από τον βαγκνερικό «Ζίγκφριντ». Οπως στον Επιτάφιο, λειτουργοί και ακροατήριο εγκαταλείπουν την αίθουσα/ναό και βγαίνουν στον δρόμο. Οι επικεφαλής της λιτανείας απαγγέλλουν με στόμφο το προσκλητήριο των επώνυμων πρωταγωνιστών της μεταπολιτευτικής εξαχρείωσης, καλώντας το κοινό/εκκλησίασμα να απαντήσει αναφωνώντας «Ζει!». Η λιτανεία/Επιτάφιος περιτρέχει το οικοδομικό τετράγωνο Φρυνίχου - Αμαλίας - Ηρώδου Αττικού και, ύστερα από στάση/στάσιμο ενώπιον της προτομής της Μελίνας, επιστρέφει στο θέατρο.
Εκεί, σε μια ακόμη παρωδία τελετουργικού εθνικής εορτής, που μοιάζει βγαλμένη από εικονογράφηση του Αναγνωστικού της Α΄ Δημοτικού, η Νέα Ελλάδα, τυλιγμένη με τη γαλανόλευκη, τραγουδά τον επικήδειό της επάνω στη μουσική του βαγκνερικού «Liebestod» («Ερωτας-θάνατος») με αλλαγμένα λόγια. Ακολουθεί μια ύστατη παρωδία πάνδημου ξεσαλώματος σε σκυλάδικο, υπό τον καταιγισμό βροχής ψεύτικων χαρτονομισμάτων με πορτρέτα από περσόνες τού σήμερα, και η παράσταση αποσυντίθεται ξεψυχώντας…
Σε όλο αυτό το κατευθυνόμενα δυστοπικό «παιχνίδι», φυσική και μουσική γλώσσα χρησιμοποιήθηκαν σαν δίκοπο μαχαίρι, ανανοηματοδοτούμενες συνεχώς μέσα από ελεγχόμενες παραποιήσεις, παρωδίες και στρεβλώσεις: υπερεμφάσεις, υπονομεύσεις, ανατρεπτικοί υπερτονισμοί, παραληρηματικές αναπαραστάσεις, μεταθέσεις (άλλος υποδύεται, άλλος εκφέρει), μουσικά φάλτσα, ενορχηστρώσεις-καρικατούρες, αναδράσεις με προηχογραφημένες μουσικές, «βλάσφημες» μουσικές παρωδίες οικείων, ανεξίτηλα ιδεολογικοποιημένων μουσικών…
Η τέχνη αντεπιτίθεται από το περιθώριο
Ακούσαμε σκυλάδικα, ρεμπέτικα και παρωδίες Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, τραγούδια που θύμιζαν αλλά –τελικά– ήσαν κάτι άλλο, φρενήρη γλωσσικά παραμιλητά, όλα αυτά σε κείμενα που θα απαγγέλλονταν και σε ντιβάνι ψυχαναλυτή… Μακράν τού να βολεύεται με ευκολίες, χτισμένο με σφαιρική γνώση της τοπογραφίας του ευρωπαϊκού και του εγχώριου πολιτιστικού πεδίου, με καλά αφομοιωμένες αναφορές σε χρηστική και κλασική μουσική, και, κυρίως, με συναίσθηση του πόσο εύφλεκτα ήσαν κείμενα και αναφορές, το αποτέλεσμα πρόβαλε αισθητικά συνεκτικό και ανθεκτικό.
Σε πολυδιάστατη διασύνδεση, λόγος και μουσικές λειτουργούσαν ως ένα σφιχτό πλέγμα αμφίδρομων αναφορών όπως αυτές των ασυνείδητων συνειρμών ή του… διαδικτύου. Με άλλα λόγια, δεν επρόκειτο απλώς για μια εξυπναδίστικη, εύκολη φάρσα. Ετσι, ανάλογα με το προσωπικό του απόθεμα παιδείας και παραστάσεων, κάθε ακροατής «διάβασε» και εισέπραξε διαφορετική δέσμη νοημάτων. Οι έντονες, συγχρονισμένες αντιδράσεις, έδειξαν ότι άπαντες κατάλαβαν και με το παραπάνω.
Επιβάλλεται να αναφέρουμε τα ονόματα των εξαιρετικών ηθοποιών/τραγουδιστών. Η υψίφωνος Λυδία Ζερβάνου τραγούδησε αλλά και έπαιξε τσέλο, η μεσόφωνος Ιωάννα Φόρτη τραγούδησε ρεμπέτικο, παίζοντας μπαγλαμά, ο τενόρος Χρήστος Κεχρής τραγούδησε με πολλές διαφορετικές φωνές και έπαιξε κιθάρα. Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης και ο συνθέτης Χαράλαμπος Γωγιός συμμετείχαν επίσης στην παράσταση ως εκτελεστές/ερμηνευτές. Σίγουρα, η παράσταση στο ξύλινο θέατρο της οδού Φρυνίχου δεν μετέθεσε το κέντρο βάρους στον χάρτη της ελληνικής πολιτιστικής ζωής. Ομως, η αυθάδης, τεχνικά και μουσικοθεατρικά ολοκληρωμένη πρότασή της, διεύρυνε με πολύτιμο χώρο τον τόπο, όπου μπορεί κανείς να σταθεί για να ατενίσει την επικαιρότητα, τα πεπραγμένα της ελληνικής κοινωνίας και τις δυνατότητες του σύγχρονου θεάτρου να προσφέρει καθαρτήριες εμπειρίες κριτικής ανάγνωσης.







Aπό τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑ


Οι όπερες των ζητιάνων (2005) «Δύο πράγματα χαρακτηρίζουν το στίγμα μας: το πρώτο είναι η ανεπιφύλακτη πεποίθηση πως η όπερα δεν είναι μουσειακό, ιδρυματοποιημένο θέαμα, αλλά καίρια και αειθαλής μορφή τέχνης που μας αφορά άμεσα και αδιαμεσολάβητα. Το δεύτερο είναι η άποψη πως οποιοσδήποτε έχει τη φωνή και το όραμα δικαιούται να αναμετρηθεί τόσο με το κλασικό ρεπερτόριο όσο και με τη σύγχρονη μουσικοθεατρική δημιουργία, ανεξάρτητα από τον βαθμό πρόσβασής του στο χρήμα και τα μέσα παραγωγής. Επιδιώκουμε, δηλαδή, μια "απογκουρμεδοποίηση" της όπερας, αναζητώντας δρόμους και τρόπους ώστε αυτή να λειτουργήσει πέρα από την ασφάλεια της "υψηλής αισθητικής απόλαυσης", ως τέχνη που τσιγκλάει, αφυπνίζει, ακόμη και ενοχλεί. Πιο χαρακτηριστική μας παραγωγή θα λέγαμε ότι είναι το Yasou Aida!, μια μεταμοντέρνα διασκευή της Αΐντα του Βέρντι και μια ειρωνική ματιά στα στερεότυπα της κρίσης». 


Πηγή: www.lifo.gr



ομάδα KOLOΦΩΝ, Η τριλογία του ηθοποιού 1.Studio








BIOS Main


Ποιον να κρίνω, και γιατί? Να κρίνω τις εμπειρίες τους? Τα όνειρα τους? Τους ίδιους? Τις σχολές η το σύστημα? Μια εισαγωγή στον κόσμο της υποκριτικής, μια χαρτογράφηση του ονείρου και της λατρείας για το σανίδι.


Η ομάδα KOLOΦΩΝ (Ελισάβετ Ξανθοπούλου – Δημήτρης Μπαμπίλης) μας παρουσιάζει ένα αυτοαναφορικόdocumentary theatre διαμορφωμένο από συνεντεύξεις ηθοποιών και σκηνοθετών, διαφορετικών ηλικιών και αισθητικών αφετηριών, στατιστικά στοιχεία, προσωπικές αφηγήσεις, που προέκυψαν από ανοικτή ηλεκτρονική έρευνα, αλλά και τις μαρτυρίες των συμμετεχόντων ηθοποιών για την εκπαίδευσή τους, σε όλες τις φάσεις της.


Οι δυσκολίες, οι θυσίες, οι εμπειρίες, η αγάπη για το θέατρο συνδυάζονται με απλότητα και σεβασμό στην ατομική εμπειρία, για να μας σχηματίσουν τον αστερισμό του ηθοποιού. Μια παράσταση που πρέπει να παρακολουθήσουν όλοι ηθοποιοί για να ξανά θυμηθούν τα εφηβικά τους όνειρα, την αγάπη τους για το θέατρο και την αιώνια υπόσχεση τους να υπηρετούν τον χώρο της τέχνης. Οι Ελισάβετ Ξανθοπούλου και ο Δημήτρης Μπαμπίλης έχουν κάνει μια εξαιρετική δουλειά, καθώς το documentary theatre είναι πολύ εύκολο να χάσει την αναλογία του μεταξύ ερμηνείας και εμπειρίας.





Στόχος της παράστασης είναι η χαρτογράφηση του χαοτικού τοπίου της ελληνικής θεατρικής εκπαίδευσης όπως διαγράφεται στην παρούσα συνθήκη: ως ένας ισχυρός πόλος έλξης για έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων που αναζητούν μια διέξοδο στη θεατρική έκφραση και το καλλιτεχνικό “στερέωμα”. Ένα κρίσιμο ζήτημα για τον κόσμο του θεάτρου ανοίγει παραστασιακά στους κατεξοχήν αποδεκτές του.


Η τριλογία του ηθοποιού 1.Studio

Σκηνοθεσία-Δραματουργία: Ελισάβετ Ξανθοπούλου, Δημήτρης Μπαμπίλης

Σκηνογραφία-εικαστική επιμέλεια: Ελένη Αραποστάθη, Δήμητρα Κανναβού

Φωτισμοί: Ελένη Χούμου

Ηχητικά: λΑΜΠΕΡΟύΚ

Φωτογραφίες: Αναστάσιος Σαράντης


Εμφανίζονται:

Adrian Frieling, Βάσω Καμαράτου, Δήμητρα Λούπη, Βάλια ΠαπαχρήστουΠαναγιώτης Αθηναίος, Κατερίνα Αλέξη, Σύλβια Ανουσάκη, Κωνσταντίνα Αργυροπούλου Πέτροβα, Νικολέτα Δάφνου, Θάνος Δεσποτόπουλος, Μαρία Ελευθεριάδη, Ευάγγελος Κοντομούς, Κωνσταντίνος Μαραγκός, Ηρώ Μητρούτσικου, Κλαίρη Μπάμπαλη, Γιάννης Σαβουιδάκης, Νίκος Ντάσης, Ελίνα Παπαδάκη, Φωτεινή Παπαδοπούλου, Λυδία Παπακωνσταντίνου, Κατερίνα Παπανδρέου, Σπύρος Πετούσης, Χρήστος Ράντου, Δάφνη Σοφιανοπούλου, Ναταλί Τσάβεζ.


BIOS Main

Διάρκεια παραστάσεων: 15 Δεκεμβρίου 2014 – 13 Ιανουαρίου 2015

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη

Έναρξη: 20.30

Διάρκεια: 80 λεπτά

Τιμή Εισιτηρίου: 10 ευρώ (ενιαίο)


Πηγή:

http://www.verge.gr/archives/17546














Ηθοποιός σημαίνει φως;



Ιαν 09, 2015




Είναι δυνατόν να στηθεί μια ολόκληρη παράσταση πάνω στον πραγματικό εαυτό των ηθοποιών και όχι σε ρόλους;


Περιμένοντας στο bar του Bios, έναν χώρο που μας έχει συνηθίσει σε ιδιαίτερες και καινοτόμες παραστάσεις, για να δω την περφόρμανς »H τριλογία του ηθοποιού-Μέρος I : Studio”, αναρωτιόμουν κατά πόσο θα μπορούσε να αφορά το ευρύ κοινό.


Ο τίτλος μακρύς και ιδιαίτερος…


Του Γιάννη Βασιλείου


Σκοπός της ομάδας Kolofon (προέρχεται από την λέξη κολοφώνας που είναι: 1.το πιο ψηλό ή τελευταίο σημείο 2.η τελευταία εσωτερική σελίδα ενός βιβλίου) είναι να κάνουν τρεις παραστάσεις-ντοκυμαντέρ που να αφορούν τον ηθοποιό. Το πρώτο μέρος αφορά τις σπουδές υποκριτικής και προφανώς το τελευταίο θα αφορά την επαγγελματική του ζωή!


Τί σημαίνει όμως παράσταση-ντοκυμαντέρ;


Η δραματουργία της παράστασης διαμορφώθηκε από συνεντεύξεις ηθοποιών και σκηνοθετών (αλλά και του Καρόλου Κουν), διαφορετικών ηλικιών και αισθητικών αφετηριών, προσωπικές αφηγήσεις, στατιστικά στοιχεία που προέκυψαν από ανοικτή ηλεκτρονική έρευνα, αλλά και, κυρίως, τις μαρτυρίες των συμμετεχόντων ηθοποιών για την εκπαίδευσή τους, σε όλες τις φάσεις της θεατρικής μαθητείας. Ένα κρίσιμο ζήτημα για τον κόσμο του θεάτρου άνοιξε παραστασιακά στους κατεξοχήν αποδεκτές του…


Δηλαδή, “θέατρο-ντοκυμαντέρ” είναι ο επί σκηνής λόγος (και δράση) ανθρώπων που εμπεριέχονται μέσα στην ειδική πραγματικότητα που αναφέρεται κάθε παράσταση. Η διαφορά του από το “θέατρο ντοκουμέντο” έγκειται στο ότι δεν βασίζεται σε τεκμήρια για να αφηγηθεί την ιστορία του (ή στην επεξεργασία αυτών), αλλά αποτελείται εξ ολοκλήρου από αυτά. Άρα σε ένα ντοκυμαντέρ που αφορά την θεατρική παιδεία, τί καλύτερο για μιλήσουν για αυτή οι ίδιοι οι ηθοποιοί, απόφοιτοι και σπουδαστές!


Λύνοντας το θέμα του ορισμού, αναρωτιόμουν αν η η χαρτογράφηση του χαοτικού τοπίου της ελληνικής θεατρικής παιδείας και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί πριν και κατά την διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής, μπορούν να ενδιαφέρουν κάποιον απλό θεατή ή, ακόμα περισσότερο, εάν μπορούν να γίνουν παράσταση και μάλιστα χωρίς να είναι βαρετή.


Πραγματικά οι 25 ηθοποιοί(!), αλλά και οι δύο σκηνοθέτες (Δημ.Μπαμπίλης, Ελισάβετ Ξανθοπούλου), κατάφεραν να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση και να αποφύγουν τις αυτοαναφορικές παγίδες και τα αυτιστικά συμπλέγματα.


Αρχικά τίθεται το ερώτημα τί είναι ηθοποιός. Είναι αυτός που ανεβαίνει στην σκηνή; Και όταν κατέβει από την σκηνή παύει να είναι ηθοποιός; Ερωτήματα με τα οποία ήρθαν αντιμέτωποι όλοι οι ηθοποιοί της παράστασης, από τους οποίους ζητήθηκε να μοιραστούν με το κοινό μια ιστορία από την θεατρική τους πορεία, φτιάχνοντας ένα ιδιόμορφο θεατρικό ντοκιμαντέρ, το οποίο εκτυλίσσεται εκείνη την στιγμή μπροστά σου, δεν ειναι μαγνητοσκοπημένο, όπως όλα τα ντοκυμαντέρ που βλέπουμε στην οθόνη μας!


Μα είναι δυνατόν πραγματικά γεγονότα να χτίζουν ένα θεατρικό δρώμενο; Και κυρίως οι ηθοποιοί να υποδύονται τους εαυτούς τους; Ή, μήπως, τελικά δεν υποδύονται, αλλά μας μιλάνε απλά και ειλικρινά για την εμπειρία τους, σαν να καθόμασταν μαζί σε ένα καφέ ή σαν να τους παίρναμε συνέντευξη; Κατά την διάρκεια της παράστασης καταλαβαίνεις ότι αυτοί οι προβληματισμοί σου δεν έχουν καμία σημασία, αφού το ίδιο το αποτέλεσμα του πειράματος είναι, τελικά, δυνατό.


Οι δάσκαλοι υποκριτικής λένε στους μαθητές τους ότι πρέπει να υπάρχει αλήθεια πάνω στην σκηνή, να μην »παίζουν» θέατρο, αλλά να το ζουν στο »πετσί» τους… Αυτό συνέβει σε αυτή την παράσταση. Και συνέβει αβίαστα, κι αυτό την κάνει πιο αληθινή! Σε αυτή την περφόρμανς οι ηθοποιοί μοιράστηκαν ο καθένας, στην σκηνή, με τους συναδέλφους και το κοινό, ένα γεγονός από την θεατρική τους ζωή. Εξάλλου, το να είναι κάποιος ηθοποιός δεν σημαίνει να ξεγυμνώσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου επί σκηνής;


Κατά την διάρκεια της παράστασης -και παρότι δεν είναι διαδραστική- το κοινό αντιμετωπίζει τους ίδιους προβληματισμούς και αντιλαμβάνεται ότι πολλά προβλήματα που ταλανίζουν την θεατρική παιδεία είναι αγκάθια του εκπαιδευτικού συστήματος γενικότερα και, μάλιστα, όχι μόνο στην Ελλάδα. Ο αυταρχισμός, η δασκαλολαγνεία, τα όρια της αμφισβήτησης, η έλλειψη επαγγελματικής αποκατάστασης, είναι καταστάσεις που όλοι έχουμε αντιμετωπίσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δηλαδή, με αφορμή την θεατρική παιδεία, τίθενται ερωτήματα για το πως χτίζεται η μόρφωση ενός ανθρώπου γενικότερα.


Όλα τα κείμενα είναι συγκινητικά, καθώς βγαίνουν μέσα από την ψυχή των συντελεστών και κάποιες μαρτυρίες σχεδόν συγκλονιστικές, ενώ δεν έλειπαν και τα χιουμοριστικά σημεία, με αποκορύφωμα το “Μικρόβιο του ηθοποιού”, όπου κοινό και συντελεστές λύθηκαν στα γέλια! Ευφυές ήταν το κομμάτι με το ζωντανό ερωτηματολόγιο, καθώς οι ηθοποιοί απαντούσαν παίρνοντας μια συγκεκριμένη θέση στον χώρο, ενώ το τελικό κομμάτι, η τελευταία συνέντευξη, “Συμβουλές προς τον μελλοντικό ηθοποιό” (το μοναδικό κομμάτι δασκάλου και όχι ηθοποιού, της Βάλιας Παπαχρήστου) ήταν ιδιαίτερα ποιητικό, αν και θα μπορούσε να είναι λίγο πιο σύντομο… Αυτό συνέβαινε και σε μερικά κομμάτια των ηθοποιών, όπου ο ενθουσιασμός τους , εκφραζόταν συχνά σαν ένας ορμητικός χείμαρρος! Θα μπορούσε να έχει τιθασευτεί λίγο. Ήταν σαν να ξεχείλισαν από τις κοίτες του ποταμού τα όσα ήταν να ειπωθούν, γιατί ήταν πάρα πολλά. Πώς να χωρέσεις μέσα σε λίγα λεπτά, τρία χρόνια σκληρής εκπαίδευσης πάνω σε κάτι που αγαπάς τόσο πολύ και όταν, τελικά, τελειώνεις, βλέπεις ότι αλλιώς το είχες ονειρευτεί;


Ιδιαίτερες μουσικές νύξεις (ίσως μερικές φορές παραπάνω απ’ ότι χρειαζόταν) από τον λΑΜΠΕΡΟύΚ και μόνο ένα σκηνογραφικό στοιχείο, ευφυέστατο όμως (δεν σας το αποκαλύπτω, να πάτε να το δείτε να κυριαρχεί στην τζαμαρία του Bios). Επίσης, αν παραβλέψεις τις λίγες στιγμές όπου κορυφωνόταν και διακοπτόταν για λίγο η ροή (π.χ. στην σκηνή του χορού »Ηθοποιός σημαίνει φως») -δίνοντας σου την αίσθηση ότι πηγαίνεις για φινάλε αλλά ξαναξεκινούσε πάλι το πανέμορφο καρουσέλ γιατί, τελικά, είχαν κι άλλα να μας πούνε- η παράσταση αυτή αποπνέει μόνο αλήθεια· συγκίνηση και αλήθεια…


BIOS,


Πειραιώς 84 & Σαλαμίνος


Για τρία ακόμα Δευτερότριτα, 20.30


(Μέχρι 3 Φλεβάρη, εκτός 19+20/1/)








http://attikipress.gr/ithopoios-simainei-fos/






ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ ΤΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΣΤΟ BIOS
JANUARY 19, 2015 ΧΡΥΣΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ


ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ

ΤΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

ΣΤΟ BIOS

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ-ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ



Το επόμενο έργο που επρόκειτο να δούμε ήταν «Η Τριλογία του Ηθοποιού» στο BIOS (Πειραιώς 84, Γκάζι). Καθώς είχαμε βρεθεί και οι δύο εκεί στο παρελθόν, τον δρόμο τον ξέραμε καλά, και έτσι βρεθήκαμε εγκαίρως σε έναν πολυχώρο με πλήθος κόσμου μέσα. Έπειτα από ελάχιστη ώρα αναμονής, οδηγηθήκαμε στην τεράστια αίθουσα, όπου μόνο η σκηνή είχε σχεδόν διπλάσια έκταση από αυτήν της μανέζ ενός τσίρκου. Ρίχνοντας μια ματιά πίσω μας, είδαμε ότι οι θέσεις είχαν σχεδόν όλες καλυφθεί. Οι μονές κενές ήταν οι δύο ακριανές που είχαν μείνει για μας.

Εντυπωσιαστήκαμε με το ευρηματικό ξεκίνημα της παράστασης, καθώς ο Adrian Frieling διέσχιζε την σκηνή, παριστάνοντας τον επαίτη που ζητιανεύει για λίγο… χειροκρότημα. Στην ουσία. Στο συγκεκριμένο έργο πλοκή δεν υπάρχει, καθώς πρόκειται για παράσταση – ντοκυμαντέρ, όπου 25 ηθοποιοί-απόφοιτοι δραματικών σχολών (Adrian Frieling, Βάσω Καμαράτου, Δήμητρα Λούπη, Βάλια Παπαχρήστου, Παναγιώτης Αθηναίος, Κατερίνα Αλέξη, Σύλβια Ανουσάκη, Κωνσταντίνα Αργυροπούλου Πέτροβα, Νικολέτα Δάφνου, Θάνος Δεσποτόπουλος, Μαρία Ελευθεριάδη, Ευάγγελος Κοντομούς, Κωνσταντίνος Μαραγκός, Ηρώ Μητρούτσικου, Κλαίρη Μπάμπαλη, Γιάννης Σαβουιδάκης, Νίκος Ντάσης, Ελίνα Παπαδάκη, Φωτεινή Παπαδόπουλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Σπύρος Πετρούσης, Χρήστος Ράντου, Δάφνη Σοφιανοπούλου, Ναταλί Τσάβεζ) διηγούνται τις περιπέτειες τους με με τα διαδικαστικά των εισαγωγικών εξετάσεων, τις δυσκολίες κατά την διάρκεια της φοίτησης αλλά και τα μετέπειτα των σπουδών. Ένας διασκεδαστικός συρφετός που σε παρασέρνει, και όπου αναμιγνύονται οι καταθέσεις των ατόμων επί σκηνής με τον Κάρολο Κουν στο video wall, καταγεγραμμένες τηλεφωνικές μαρτυρίες σπουδαστών και το περίφημο τραγούδι του Δημήτρη Χόρν «Ηθοποιός Σημαίνει Φως» από την «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι.

Ένα έργο πρωτότυπο, ευχάριστο, παιγνιδιάρικο, καθώς αναφέρεται στις ζωές των ίδιων των ηθοποιών που παίζουν. Στην ουσία οι ίδιοι ενσαρκώνουν τους εαυτούς τους, αφηγούνται την προσωπική τους ιστορία και μας ξεναγούν στα άδυτα του προσωπικού και βαθύτερού τους είναι, με τους προβληματισμούς τους, τα σχόλιά τους, τις απορίες τους, τα βάσανα και την πορεία προς τη συνάντηση με τον εαυτό τους και τους άλλους, καθώς και με την ταυτότητα του ηθοποιού μέσα τους.
Ωραίο παίξιμο από τους περισσότερους κι ευρηματική, πρωτότυπη σκηνοθεσία της Ελισάβετ Ξανθοπούλου και του Δημήτρη Μαμπίλη, με χαρακτηριστικό την αμεσότητα και τη διαφάνεια, σα να πίνεις καφέ και να συζητάς με φίλους σου, σα να ακούς τον εαυτό σου να μιλά. Θίγονται προβληματισμοί που μας αφορούν όλους μας με χιούμορ, σάτιρα, αυτοσαρκασμό, κοινωνικό σχολιασμό και συμμετοχή ποικίλων μέσων και τρόπων έκφρασης, καθώς διατηρείται μια καλή ισορροπία μεταξύ της αυτοβιογραφικής αποκάλυψης και της θεατρικής πράξης.
Σε αυτήν την παράσταση, επίσης, νιώσαμε απαλλαγμένοι από την πίεση του να μας αρέσει ή όχι. Και αυτό επειδή οι ηθοποιοί μοιράστηκαν μαζί μας κάτι τόσο πολύ προσωπικό και με τόση άνεση κι ελευθερία, ώστε μετέδωσαν και στο θεατή αυτήν την ελευθερία απλώς να παρακολουθεί, χωρίς να του επιβάλλεται μία άποψη συγκεκριμένη, τόσο σκηνοθετικά, όσο και αφηγηματικά -θεατρικά. Είναι μια παράσταση που αναφέρεται και συνομιλεί με τον εαυτό της, που αναπνέει, που υπάρχει έτσι απλά, όπως υπάρχουν και ο άνθρωποι.
Ο κανόνες δεν είναι αυστηροί, οι περσόνες δεν είναι προκαθορισμένες και με στεγανά διακριτά όρια μεταξύ τους, δεν υπάρχει συγκεκριμένη πλοκή, η αφήγηση είναι ελευθεροσυνειρμική και κάποιες στιγμές νιώθεις πως όλοι παίζουν όλους. Είναι μία παράσταση που λειτουργεί ως μια διεργασία αυτοαποκάλυψης και κατάθεσης προσωπικών ιστοριών και λειτουργεί σαν πραγματικό παιγνίδι, με χαρά, ακομπλεξάριστα, σα συναρμογή διαφόρων κομματιών μιας ομάδας ηθοποιών, που αποφάσισαν να συνεργαστούν και να αποτυπώσουν την κοινή και εξατομικευμένη πορεία τους στο χώρο των σπουδών του θεάτρου. Μία θεατρική πράξη, τέλος, που καταργεί με τον τρόπο της το παραπέτασμα μεταξύ θεατή και ηθοποιού. Αξίζει την προσοχή σας.



Η Τριλογία του ηθοποιού πήρε παράταση 4 παραστάσεων

BIOS Main

Παράσταση παραστάσεων: 26 Ιανουαρίου – 3 Φεβρουαρίου 2015
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη
Έναρξη: 20.30
Διάρκεια: 80 λεπτά




Του Γιώργου Σαριγιάννη  - Τέταρτο Κουδούνι. Για την παράστασή "Η τριλογία του ηθοποιού 1. Studio"



Έχει ατέλειες η παράσταση -τραβάει σε μάκρος τόσο που δεν ήταν απαραίτητο, η δραματουργία κάπως μπάζει, κάποιες απ’ τις αφηγήσεις «παίζονται» ενώ θα ’πρεπε να κρατούν τη φυσικότητα που απαιτεί μια παράσταση-ντοκιμαντέρ... Για το «Η τριλογία του ηθοποιού.1: Studio» που ’δα στο «Bios» απ’ την ομάδα «Koloφών» μιλάω. Αλλά υπάρχει χιούμορ. Κι οι μαρτυρίες ηθοποιών νέων -και κάποιων παλαιότερων- για το τι σημαίνει θεατρική εκπαίδευση στην Ελλάδα και τι σημαίνει «νέος ηθοποιός ψάχνει δουλειά» που τη συγκροτούν είναι αρκετές, έστω κι αν θα μπορούσαν να ’ναι πιο τολμηρές, για να σε αφοπλίσουν.


Η μαρτυρία για παράδειγμα της Κατερίνας Παπανδρέου για την... ευαισθησία με την οποία αντιμετωπίστηκε ο στραβισμός της, που τότε δεν τον είχε ακόμα διορθώσει, στις εξετάσεις του υπουργείου Πολιτισμού για εισαγωγή σε δραματική σχολή, από μέλος της αρμόδιας επιτροπής, ή της Νικολέτας Δάφνου που λέει «έχω ένα βιογραφικό τεσσάρων σελίδων αλλά οι δουλειές στις οποίες πληρώθηκα πιάνουν τη μισή σελίδα» είναι ικανές -την παράσταση συνυπογράφουν η Ελισάβετ Ξανθοπούλου κι ο Δημήτρης Μπαμπίλης- έως και να σε συγκινήσουν.


(Κι αν είσαι δημοσιογράφος που γράφει τη γνώμη του για παραστάσεις και για ηθοποιούς, μπορεί και να σε κάνουν να νοιώσεις άσχημα. Και να σκεφτείς -ειδικά αν αγαπάς τους ηθοποιούς: «Αυτά τα παιδιά τα τσακίζουν, αυτά τα παιδιά παραδέρνουν, αυτά τα παιδιά μπορεί και να πεινάνε κι έρχεσαι εσύ και τους γράφεις ‘δεν ερμήνευσες σωστά’, και ‘ήσουν μέτριος’ κι ‘ο άλλος ήταν καλύτερος’ και δεν ντρέπεσαι;»).









Μια μέρα στο “Τσαμπουκαλονήσι”








   Την προηγούμενη Κυριακή ο δρόμος μας έβγαλε στο Μεταξουργείο και συγκεκριμένα στοΘέατρο Αργώ. Είχα την τύχη στη συντροφιά μου να έχω και μια φίλη παιδαγωγό τηνΑνδριάνα Γεωργίου, της οποίας η κρίση για την παιδική παράσταση που επρόκειτο να παρακολουθήσουμε θα ήταν ιδιαίτερης σημασίας.


Η πρεμιέρα λοιπόν για “Το Τσαμπουκαλονήσι” της Πέγκυς Φούρκα. Στην είσοδο μας περίμενε η πάντα χαμογελαστή Συγγραφέας και οικοδεσπότης για να μας μιλήσει για το έργο της, τις ανησυχίες της και για το πως η σκέψη της πήρε σάρκα και οστά μέσα από αυτό το θεατρικό. Δεν θα ξεχάσω τη φράση της μα και τη λαχτάρα της για την αντικειμενική κριτική όσον αφορά το έργο τούτο…


– “Θέλω την ειλικρινή σας εντύπωση κ. Δημητρόπουλε μου είπε. Αυτή θα μας δώσει δύναμη και γνώση για τη συνέχεια”.


Και σαν το κουδούνι χτύπησε για τρίτη φορά. Λάβαμε θέση για να παρακολουθήσουμε “Την περιπέτεια στο Τσαμπουκαλονήσι“. Αυτό που θα σας περιγράψω παρακάτω είναι αντικειμενικότατα αυτό που αντικρίσαμε και εισπράξαμε από κοινού με τη φίλη παιδαγωγό.


Μια παράσταση δηλαδή η οποία δεν άφησε ασυγκίνητα ούτε τα μικρά αλλά ούτε και εμάς τα μεγαλύτερα παιδιά! Μια παράσταση με εξαιρετική σκηνοθεσία, χιουμοριστικά στιγμιότυπα που παρήγαγαν πηγαίο γέλιο και έντονο το πνεύμα της ομαδικότητας.


Η υπόθεση του έργου στηρίζεται στο ομώνυμο έργο της Πέγκυς Φούρκα, ”Το Τσαμπουκαλονήσι“, και πραγματεύεται με έναν έξυπνο και παράλληλα άμεσο τρόπο το θέμα του σχολικού εκφοβισμού, της διαφορετικότητας αλλά και των συναισθημάτων που αυτό γεννάει στα παιδιά , “θύματα” και “θύτες” τουbullying. Ακόμα πιο έντονο είναι το μήνυμα της αλληλεγγύης και της αρμονικής συνύπαρξης.


Η παράσταση εμφορείται από τρυφερότητα, χιούμορ, μια έντονη κινητικότητα επάνω στη σκηνή και διαδραστικότητα. Πράγμα που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών. Μια παράσταση που χρήζει απαραίτητο να επισκεφθούν τόσο οι μικροί μας φίλοι όσο και οι μεγάλοι.


* Ο Παναγιώτης Ε. Δημητρόπουλος είναι συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και παραμυθιών: “Το χρυσαφένιο κουκούτσι”, εκδόσεις, Περίπλους, “Η μαγεμένη ευχή”, εκδόσεις, Anima*.



http://we24.gr/2015/10/mia-mera-sto-tsampoukalonisi/