καποιες συνεντευξεις



"Το κωμικό και το τραγικό αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος σε όλες τις πλευρές της ζωής, πόσo μάλλον πάνω στο θεατρικό σανίδι".






Καθημερινή 9/4/2006




"Ξεκίνησα να κάνω θέατρο από μια ανεξήγητη λαχτάρα να το υπηρετήσω. Μια λαχτάρα που είχε τη ρίζα της στα πολύ παιδικά μου χρόνια. Ένιωθα σαν τον Οδυσσέα που ταξιδεύει για την Ιθάκη του. Συνεχίζω γιατί παράλληλα πιστεύω στη δύναμή του. Στη δύναμή της τέχνης γενικότερα που υμνεί τη ζωή και που έχοντας ξεπηδήσει από την ελευθερία του πνεύματος και της ψυχής - στα πλαίσια πάντα της αισθητικής που τη διέπει – μας συντροφεύει μας συγκινεί, μας προβληματίζει και πολλές φορές μας απελευθερώνει και μας εξευγενίζει. Συνεχίζω γιατί η μάγισσα τέχνη με τα φίλτρα της μας παρουσιάζει την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μας σπρώξει κι αυτή να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και συνεπώς και πιο λειτουργικά μέλη ενός συνόλου και μιας κοινωνίας.


Ποια είναι τα θεατρικά όνειρά σου; 

Η εξέλιξή μου ως συγγραφέα και ηθοποιού. Επίσης να εμπνέομαι συχνά και εύκολα από τους ανθρώπους, να ανεβάζω θεατρικά μου έργα και να ερμηνεύω πολλούς και διαφορετικούς ρόλους έργων όχι μόνο δικών μου, αλλά και άλλων θεατρικών συγγραφέων. Αυτά πάντα σε συνεργασία με συντελεστές που εκτιμώ, εμπιστεύομαι και διαθέτουμε κοινή οπτική. Τέλος με τον έργο μου ονειρεύομαι να επηρεάσω και να εμπνεύσω κι εγώ με τη σειρά μου ένα μεγάλο μέρος του κοινού.


Ποιοι δάσκαλοι δια ζώσης ή με το έργο τους σε εμπνέουν;

Εμπνέομαι από τους αρχαίους έλληνες συγγραφείς, ποιητές και φιλοσόφους, από τον Σαίξπηρ, τον Ίψεν, τον Ο’ Νηλ, τον Τσέχωφ, τον Ντοστογιέφσκι, τον Λόρκα τον Μέτερλινγκ, τον Μπέκετ, τον Αραμπάλ, από την ποίηση του Ρίτσου του Ελύτη, του Λειβαδίτη, του Ρίλκε, εμπνέομαι από τη ζωγραφική, κυρίως από τον εξπρεσιονισμό, από την κλασσική μουσική και τον Μάνο Χατζιδάκι. Εμπνέομαι επίσης από την Λυδία την Κονιόρδου, την Έρση την Πήτα, εμπνέομαι από τα λόγια και το φιλί της μητέρας μου, των αγαπημένων μου ανθρώπων, από τις δυσκολίες ή τις ευκολίες της δικής μου ζωής και των άλλων, από ένα παιδί που παίζει στο δρόμο κουτσό ή γελάει ή κλαίει με αναφιλητά ή μου δίνει το χέρι, από ένα παιδί που μπερδεύεται και με φωνάζει μαμά, από δυο περαστικούς ερωτευμένους ή από δύο που μόλις καυγαδίσανε… Εμπνέομαι τέλος πολύ από την θάλασσα, την γαλήνη που μου προσφέρει, τον ήχο των κυμάτων της, από ένα γλυκό ηλιοβασίλεμα...


Τι πιστεύεις για τη θεατρική παιδεία στη χώρα μας;

Πριν σχολιάσω τη θεατρική παιδεία της χώρας μας, θα ήθελα να αναφερθώ στην παιδεία γενικότερα που προετοιμάζει και τον μελλοντικό καλλιτέχνη, αλλά και τον θεατή. Λυπάμαι που τη χαρακτηρίζει μόνο η νοησιαρχία και έχει παραμεριστεί το συναισθηματικό κομμάτι. Λυπάμαι που οι δάσκαλοι κρίνουν τους μαθητές από ένα βαθμό και τους συμπεριφέρονται ανάλογα σαν να είναι ρομπότ. Λυπάμαι που δεν καλλιεργούν και δεν επιβραβεύουν την συναισθηματική νοημοσύνη του ατόμου. Την ευαισθησία του και την ανθρωπιά του. Αργότερα οι πολίτες που δημιουργεί αυτού του είδους η παιδεία βάζουν με τη σειρά τους στην άκρη το συναίσθημα και όσον αφορά την τέχνη, λειτουργούν στις καλλιτεχνικές αίθουσες όπως σας είπα παραπάνω. Χρησιμοποιώντας μόνο τη λογική τους. Ας μην ξεχνάμε πως η τέχνη απευθύνεται συνήθως πρώτα στο συναίσθημα και μετά στη λογική. Κι όταν δε δίνεις αξία στο συναίσθημα δε δίνεις αξία ούτε στον καλλιτέχνη ούτε στην τέχνη του, ούτε στον συνάνθρωπο, ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Η ψυχή σου είναι σαν ένα γρανάζι που μπλόκαρε. Χαίρομαι πάντως που το θεατρικό παιχνίδι έχει αρχίσει να διαδίδεται και διδάσκεται σε πολλά σχολεία. Επίσης να επισημάνω πως στη χώρα μας η διδασκαλία της σκηνοθεσίας θεάτρου είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Σχολές ηθοποιών απ’ την άλλη υπάρχουν πάρα πολλές και κάποιες απ’ αυτές δημιουργούνται όχι από όραμα αλλά από πρόθεση των ιδιοκτητών να πλουτίσουν και μόνο. Όταν ξεκινάς να δημιουργήσεις καλλιτεχνική σχολή με αυτόν τον σκοπό, είναι αδύνατον να λειτουργήσει σωστά. Επίσης διαφωνώ απόλυτα με την ευκολία που δίδονται οι άδειες για ανώτερες σχολές δραματικής τέχνης, ακόμα και σε άτομα που δεν υπηρετούν τόσο το θέατρο όσο την τηλεόραση και δε κατέχουν καλά την τέχνη του ηθοποιού ούτε οι ίδιοι ούτε το διδακτικό προσωπικό τους. Πιστεύω όμως πως είτε είναι σχετικά καλή η σχολή είτε όχι πρέπει να περάσει κι απ’ αυτήν την εμπειρία ένας ηθοποιός για να βγει στη σκηνή. Άλλωστε ο ηθοποιός που προσπαθεί να αποκτήσει μια γερή πρακτική γνώση γύρω από το αντικείμενο, μπορεί να το επιτύχει με μεταπτυχιακά εργαστήρια που γίνονται στην Ελλάδα κατά καιρούς από Έλληνες και ξένους εκπαιδευτές, αρκεί να το ψάξει καλά και να συναντήσει τα κατάλληλα άτομα.


Τι πιστεύεις για τους πολιτιστικούς θεσμούς στη χώρα μας;

Με χαροποιεί αφάνταστα το φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου καθώς και κάποια άλλα ενδιαφέροντα φεστιβάλ ή διαγωνισμοί που έχουν καθιερωθεί. Πρέπει όμως να καταλάβουμε όλοι πως η τέχνη κατέχει την ίδια σημαντική θέση με την παιδεία. Είναι σημαντικός παράγων για την εξέλιξη ενός ατόμου και μιας κοινωνίας και πρέπει να της δοθεί πολύ μεγαλύτερη σημασία από το κράτος και το υπουργείο πολιτισμού. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει πολιτικοί που δεν κατανοούσαν την ύπαρξη των θεατρικών επιχορηγήσεων. Είναι θλιβερό και απογοητευτικό.


Πως επιλέγετε τις συνεργασίες σας;

Τους συνεργάτες στην ομάδα, τους επιλέγω με κριτήρια το ταλέντο τους και τη διάθεση, το πάθος τους να περάσουν μηνύματα μέσω του έργου που κάθε φορά δουλεύουμε. Δεν έτυχε να συνεργασθώ με μεγαλύτερους σε ηλικία γιατί ούτε έψαξαν να με βρουν εμένα και άλλους σαν κι εμένα ούτε κι εγώ τους χτύπησα την πόρτα. Θέλω πρώτα να αποκτήσω εμπειρία μέσα από την ομάδα μου και μετά να απευθυνθώ σε κείνους που έχουν δημιουργήσει ένα πιο μεγάλο και πλατύ κοινό με το πέρασμα του χρόνου. Θέλω να ανεβαίνω τα σκαλάκια βήμα-βήμα κι όπου φτάσω. Πιστεύω πως είναι καλό ένας ηθοποιός να μην κάνει άλματα σε σχέση πάντα με το πλάτος και την απαιτητικότητα του κοινού. Πιστεύω στα μικρά, πολύ σταθερά και γερά βήματα. Κι αυτούς όμως θα τους επιλέξω με βάση την αισθητική μου και το όραμα το δικό μου και το δικό τους. Σε καμία περίπτωση δε θα αφεθώ να με διαλέξουν. Είμαι καλλιτέχνης. Όχι εμπόρευμα έτοιμο προς πώληση. Τέλος θεωρώ σημαντικό να αναφέρω πως τους συνεργάτες μου τους επιλέγω και θα τους επιλέγω πάντα και με βάση την καλή επικοινωνία, την υγειή σχέση και τον αλληλοσεβασμό σε όλα τα επίπεδα. Κι αυτό γιατί πρώτα είμαι άνθρωπος με ψυχή και ύστερα καλλιτέχνης. Πρώτα ζω όμορφα και ύστερα κάνω τέχνη. Το ότι αυτού του είδους επικοινωνία αποτελεί μία από τις προϋποθέσεις για ένα πολύ καλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα στον χώρο του θεάτρου καθώς ενδείκνυται σε οποιονδήποτε χώρο δουλεύει ομαδικά αυτό είναι άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο που θα έπρεπε να απασχολεί όλους τους ανθρώπους.


Ποια κατά τη γνώμη σου είναι τα βασικά προσόντα ενός νέου δημιουργού; 

Τα βασικά προσόντα ενός νέου δημιουργού είναι όσα και ενός μεγαλύτερου σε ηλικία ή σε εμπειρία δημιουργού, δηλαδή ταλέντο – κι όταν λέω ταλέντο εννοώ κλίση, ψυχικές και πνευματικές δεξιότητες – πάθος για το θέατρο και σεβασμός προς τον θεατή. Αν ένας καλλιτέχνης τα διαθέτει όλα αυτά, θα δουλέψει σκληρά και θα εξελιχθεί. Είναι όμως και κάτι ακόμα που δεν το έχει πλέον ο παλαιότερος δημιουργός αλλά το περιμένουμε από τον νέο. Φέρει το καινούριο. Τη δική του μοναδική φωνή του έχοντας υπόψιν του τι έχει προηγηθεί. Ή επιβάλλεται να το φέρει. Δεν αντιγράφει και δεν αναμασάει το παλιό.


Τι πιστεύεις για τις θεατρικές ομάδες;

Πριν από 50 χρόνια αποφοιτούσαν 20 ηθοποιοί και απορροφούνταν οι 18. Τώρα, το 2010 αποφοιτούν 2000 ηθοποιοί και δεν απορροφάται σχεδόν κανείς, αφού ούτε το εθνικό θέατρο δεν έχει πια μόνιμους συμβασιούχους. Πλέον το να ασχολείται ένας καλλιτέχνης με το θέατρο, ιδίως όταν κάνει τα πρώτα του βήματα, από την οικονομική πλευρά δεν είναι επάγγελμα, αλλά χόμπι. Και πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε καλά οι νέοι που ασχολούμαστε με το θέατρο σε ποια εποχή ζούμε και να μην ονειροβατούμε. Το να προσπαθείς όμως να κάνεις τέχνη αφιερώνοντας αναγκαστικά λίγο χρόνο μες τη μέρα, γυρίζοντας στρεσαρισμένος ίσως από κάποιο γραφείο και βάζοντας χρήματα από το υστέρημά σου, όλα αυτά είναι ανασταλτικοί παράγοντες. Το αποτέλεσμα λοιπόν της δουλειάς των θεατρικών ομάδων είναι ανάλογο των δυσμενών αυτών συνθηκών, του σεβασμού των συντελεστών προς τον θεατή – κι αυτό περικλείει πολλά – και της έγνοιας όχι για το «ΕΓΩ», αλλά για το «ΕΜΕΙΣ». Πολλές από τις παραστάσεις που ανεβαίνουν είναι συγκινητικές προσπάθειες και έργα άξια επαίνου και συγχαρητηρίων.



Ηλεκτρονικό περιοδικό "Επί Σκηνής" 10/9/ 2010 






The Christmas factory


http://youtu.be/N_pWwN_OtWw






O πολυχώρος BIOS (exploring urban culture) σε συμπαραγωγή με την εταιρεία θεάτρου Koloφων παρουσιάζουν μια σειρά παραστάσεων – ντοκυμαντερ με τίτλο «Η τριλογία του ηθοποιού». Το πρώτο μέρος (studio) παρουσιάζεται από 15/12/2014 έως 13/1/2015 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 8.30μ.μ.




Απόσπασμα συνέντευξης της ηθοποιού Μαρίας Ελευθεριάδη από την Ελισάβετ Ξανθοπούλου και τον Δημήτρη Μπαμπίλη – ιδρυτικά μέλη της εταιρείας θεάτρου Koloφων -για την «τριλογία του ηθοποιού» Η Μαρία Ελευθεριάδη συμμετέχει μεταξύ άλλων στην παράσταση – ντοκυμαντέρ. Στην παράσταση ακούγεται μόνο ένα απόσπασμα της συνέντευξης για την Λυδία Κονιόρδου. Τα υπόλοιπα δεν έχουν δημοσιευθεί παρά μόνο στον συγκεκριμένο ιστότοπο.










Πώς σας βοήθησε η σχολή στην επαγγελματική σας σταδιοδρομία;
Δε με βοήθησε. Ό, τι έχω κάνει, το έκανα μόνη μου λαμβάνοντας μέρος σε ανοιχτές δημοσιευμένες ακροάσεις για όλους τους ηθοποιούς.


Τι δεν ήταν όπως το περιμένατε στην επαγγελματική σας ζωή;
Δεν περίμενα ότι θα καθυστερούσα γύρω στην πενταετία να κάνω την πρώτη μου δουλειά στην Αθήνα αποκλειστικά και όχι περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Γενικά αυτό το αποδίδω στο ότι ήμουν πιο μικρή και πιο ανώριμη. Πιο παιδί. Ωρίμασα με το πέρασμα του χρόνου, αλλά και με την ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία στην οποία έχω δείξει μεγάλη πίστη, αγάπη και αφοσίωση. Ευτυχώς εδώ και κάποια χρόνια εργάζομαι στην Αθήνα, στην πόλη δηλαδή που έχω επιλέξει και μου αρέσουν πολύ οι δουλειές στις οποίες συμμετέχω. Τις πιστεύω, τις υποστηρίζω, τις διαφημίζω, δουλεύω και δημιουργώ με χαρά! Σε σχέση με την επαγγελματική μου ζωή, δε περίμενα επίσης να έχουν περάσει τόσα χρόνια και να μην έχω συμμετάσχει σε χορό Αριστοφάνη στο φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.


Ποια είναι η άποψή σας για την θεατρική εκπαίδευση στην Ελλάδα (αριθμός αποφοίτων, δραματικών σχολών, ποιότητα σπουδών κτλ)

Πιστεύω πως οι λίγοι που είναι ικανοί, δεν εκπαιδεύονται σωστά. Γιατί όταν μια σχολή ανοίγει για να οικονομικούς λόγους, χωρίς αληθινό όραμα, είναι αδύνατον να λειτουργήσει σωστά. Πιστεύω όμως πως αν το ψάξει μετά ο μαθητής με σεμινάρια μπορεί να γίνουν και καλά πράγματα και να γεμίσει τα κενά του. Εγώ νιώθω πως γέμισα κενά στην υποκριτική με την Λυδία την Κονιόρδου που είχα στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Η σχολή πριν το δίπλωμα για μένα ήταν μια πρώτη εκπαίδευση και μια πρώτη ιδέα μετά τις 30 παραστάσεις που είχα κάνει με θιάσους ερασιτεχνικούς στο σχολείο και αλλού. Σιγά - σιγά παρατηρείς που υστερείς και το ψάχνεις.


Με τη σημερινή σας εμπειρία, τι νομίζετε πως θα έπρεπε να είναι διαφορετικό στις σπουδές σας;

Από την πρώτη μου σχολή που πήρα πτυχίο, ένιωθα ότι στο μυαλό των εκπαιδευτών και του ατόμου που είχε τη σχολή ήταν κυρίως το οικονομικό κομμάτι. Άλλοι σε αυτά τα πλαίσια δίδασκαν καλά, άλλοι μέτρια και άλλοι δεν δίδασκαν καθόλου. Θεωρώ πως δε με σεβάστηκαν ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη όσο μου αξίζει. Στους «δεσμούς» μετά πέρασα πολύ όμορφα. Ήταν δυστυχώς ένας χρόνος μόνο. Ήθελα να καθήσω κι άλλο, αλλά δεν είχα τα χρήματα.


Έχετε σκεφτεί κάποιον τρόπο με τον οποίο τα πράγματα σε σχέση με τις σχολές δραματικής τέχνης θα ήταν καλύτερα;


Ναι. Πιστεύω πως πρέπει να δημιουργηθεί μια ακαδημία θεάτρου και όλες αυτές οι ιδιωτικές σχολές να κλείσουν.


Έχετε να προσθέσετε κάτι άλλο;


Ναι. H τέχνη ως χόμπι είναι γενικά ακριβή. Όχι μόνο απ' τη πλευρά του δημιουργού, αλλά και από την πλευρά του φιλότεχνου. Επειδή όμως εδώ μιλάμε για την πλευρά του δημιουργού, θα πω πως - σχετικά με τις σχολές δραματικής τέχνης που ήδη υπάρχουν - κάποιος μπορεί να θέλει να την σπουδάσει και να δώσει γύρω στα 10 χιλιάρικα ευρώ ή και παραπάνω χωρίς απαραίτητα να υπάρχει η προοπτική του επαγγέλματος και του βιοπορισμού ως ένα βαθμό από αυτό, αν όχι εξ ολοκλήρου. Πιστεύω όμως πως αν οι δάσκαλοι κρίνουν πως δεν είναι ικανός κάποιος γι' αυτόν τον επαγγελματικό χώρο οφείλουν να του το πουν από την αρχή. Από τη στιγμή που θα περάσει από την πρώτη ακρόαση. Ο μαθητής έχει κάθε δικαίωμα να ξέρει αν κάνει γι' αυτό το επάγγελμα ή όχι. Και όχι να εννοείται ή να υπονοείται ότι κάνει γι' αυτό το επάγγελμα κατά τη διάρκεια της φοίτησής του και μόλις πάρει το δίπλωμα ή τη βεβαίωση σπουδών του να εννοηθεί ή να υπονοηθεί το αντίθετο και μάλιστα σε ένα πολύ κλειστό επάγγελμα, που ίσως καταφέρει κάποιος να μπει μόνος του αν είναι ικανός και καλός επαγγελματίας απ' όλες τις πλευρές, αλλά σίγουρα θα του πάρει κάποια χρόνια, ίσως και πολλά. Τέλος πιστεύω πως οι δάσκαλοι πρέπει να συζητούν περισσότερο με τους μαθητές τους για τυχόν δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και σε καλλιτεχνικό επίπεδο και σε θέματα συνεργασίας στην ομάδα. Είναι κι αυτό ένα μέρος της διδασκαλίας τους. Τέλος θεωρώ λάθος ο μαθητής, που μάλιστα πληρώνει τη σχολή, να αξιολογείται ως στάση και συμπεριφορά ως επαγγελματίας ηθοποιός και όχι ως μαθητής. Άλλη ψυχολογία διαθέτει ένας μαθητής που έχει το όραμά του και πληρώνει με αρκετά χρήματα μια ιδιωτική σχολή και άλλη ένας επαγγελματίας που πληρώνεται.



Συνέντευξη στην Κλεοπάτρα Σβανά για το ηλεκτρονικό περιοδικό independent.gr


http://www.independent.gr/






1. Τι σημαίνει για σας θέατρο;

Θέατρο για μένα είναι η δραματοποίηση των συναισθημάτων σε μορφή μονολόγου ή διαλόγου μπροστά σε ένα ή περισσότερα άτομα.


2. Στις μέρες μας ποιος είναι ο ρόλος του θεάτρου;
Αν θέλουμε να γίνουμε πιο πλούσιοι ψυχικά και πνευματικά, αν θέλουμε να εξελιχθούμε και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, η τέχνη μπορεί να μας βοηθήσει.


3. Ο ηθοποιός πόσο μπορεί να επηρεάσει το κοινό του ιδεολογικά; (είτε μέσω του θεάτρου είτε όχι. Κατά πόσο μπορεί να στείλει κοινωνικά μηνύματα)
Ο ηθοποιός, όπως και ο καλλιτέχνης γενικότερα ή ο δάσκαλος ή ο καθηγητής ή ο φιλόσοφος ή ένας ενήλικας που δεν είναι τίποτα από όλα αυτά ή ένα παιδί μπορεί να επηρεάσει το κοινό του, στο βαθμό που το ίδιο το κοινό θέλει πραγματικά να επηρεαστεί. Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς ο καθένας μπορεί να στείλει κοινωνικά μηνύματα με κάποιο τρόπο. Σε ένα φασιστικό και ανελεύθερο καθεστώς, σε μία χούντα, ο καλλιτέχνης έχει πολλή περισσότερη δύναμη να στείλει κοινωνικά μηνύματα καλυμμένα και κρυμμένα μέσα στην τέχνη του σε τέτοιο βαθμό που οι συναισθηματικά ανάπηροι και λογικά μπλοκαρισμένοι χουντικοί που κυβερνούν ίσως και να μη τα καταλάβουν. Το θέμα λοιπόν είναι πώς θα δημιουργήσουμε ένα κοινό με κριτική σκέψη και παράλληλα θετικό, ανοιχτό και με διάθεση να εμπνευσθεί από τα ερεθίσματα. Με αυτό το θέμα επιβάλλεται να ασχοληθεί η παιδεία.


4.Ως άνθρωπος τι ζητάτε από την υποκριτική;
Εγώ, που θέλω να ασχοληθώ περισσότερο με την κωμωδία, το παιδικό θέατρο και το musical, θέλω η υποκριτική να με ανεβάζει συναισθηματικά και να είναι για μένα μια εμπειρία γεμάτη χαρά, γέλιο και συγκίνηση. Επίσης επιθυμώ μια σχέση ζεστασιάς, αγάπης και θετικής ενέργειας ανάμεσα σε εμένα και το κοινό και ανάμεσα σε εμένα και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης. Τέλος επιθυμώ να είναι για μένα μια εμπειρία που θα με μάθει περισσότερα, θα με προβληματίσει, θα με εξελίξει. 


5. Αλλάζει τον κόσμο το θέατρο;

Αν ο κόσμος που παρακολουθεί θέατρο θέλει μέσα του να αλλάξει, το θέατρο μπορεί να τον βοηθήσει. Αν δεν παρακολουθεί….και στο δρόμο να βγουν οι θεατρίνοι, δε νομίζω να τους δώσει ιδιαίτερη σημασία. 


6. Που εμφανίζεστε αυτή την περίοδο;
Μόλις ολοκληρώθηκαν παραστάσεις μας – ντοκυμαντέρ με τίτλο «Η τριλογία του ηθοποιού» στον πολυχώρο bios με την ομάδα θεάτρου Κοloφών που δημιούργησαν οι σκηνοθέτες Ελισάβετ Ξανθοπούλου και Δημήτρης Μπαμπίλης. Είναι πιθανό κάποια στιγμή αυτές οι παραστάσεις να επαναληφθούν. Τώρα συνεχίζω το θέατρο σε δημοτικά σχολεία και νηπιαγωγεία. Πιο συγκεκριμένα συνεργάζομαι με τις εκδόσεις Καρυδάκη και παρουσιάζουμε ένα δικό τους παραμύθι για παιδιά με τίτλο « η περιπέτεια των 4 εποχών» της Μαρίζας Γεωργάλου. Δουλεύουμε παράλληλα με την κ. Καρυδάκη και για την μουσικοθεατρική παρουσίαση με αρκετό θεατρικό παιχνίδι του νέου παραμυθιού για παιδιά του Ευγένιου Τριβιζά που πρόκειται να κυκλοφορήσει από αυτές εκδόσεις με τίτλο «Το κουμπί που κρύωνε».


7. Ποιό είναι το ιδανικό θέατρο για σας; Είτε ως χώρος είτε ώς έκφραση.

Το ιδανικό θέατρο για μένα είναι αυτό που μιλά πολύ στις ψυχές των ανθρώπων.

8. Τι σας δίδαξε το θέατρο στην προσωπική σας ζωή;
Το θέατρο με έκανε να σκεφτώ πως η ζωή έχει μεγάλη αξία και πως στο βάθος δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, υπάρχουν απλώς άνθρωποι.


9. Πρόβα ή παράσταση; Καμαρίνι ή σκηνή;
Παράσταση και σκηνή.

10. Τί ήταν αυτό που σας μάγεψε στο θέατρο και ασχοληθήκατε με αυτό;
Η παράσταση είναι σα μια θάλασσα που άλλοτε γαλήνια και άλλοτε φουρτουνιασμένη σε ταξιδεύει. Βουτάς μέσα σ’ αυτή και κολυμπάς ή ανεβαίνεις σε βαρκούλα και πας μακρύτερα. Κι όταν βγεις είσαι πιο πλούσιος. Αυτό με μάγεψε στο θέατρο.

26/2/2015

http://www.independent.gr/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82/2103-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7,-%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C

































































































































































































Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο